Tego roku wiosna zdaje się zupełnie inna. Rok 2026 miał być tym, gdzie wracamy do zdarzeń sprzed dekady, tymczasem póki co, okazuje się, że to nie o dekady, a kolory będące symbolem dziecięcej radości chodzi. Powroty, nagrody, zaprzeczenia istnieniu grawitacji i słodko-gorzkie niespodzianki. Motywem przewodnim marca dla nas był kolor i prawdę mówiąc, lepszego hasła nie mogłyśmy sobie wybrać.
Świętowanie istnienia i nowych początków
Dzień Kobiet i Dzień Mężczyzn, czyli święta przez jednych wychwalane i wystawiane na piedestał, a przez innych przeciwnie, uznawane za niepotrzebne. Tymczasem jednak uważamy, że warto świętować wszystko, co pozwoli nam spojrzeć na innych i siebie łaskawszym okiem. Oczywiście, tak powinno być codziennie, nie tylko w dni pełne małych radostek. Jednak czy myślenie o tym, że składamy się tylko z powodów do kochania nie jest utopijne? A może właśnie te małe nierówności charakteru i sposobu bycia tworzą nas tymi, którzy niczym puzzle zaczynają pasować do innych? Dzień Kobiet i Mężczyzn to, zostawiając historię w tyle, po prostu święta ludzi. Małe gesty, miłe słowa, na które pozwalamy sobie zbyt rzadko. Więc my również ślemy najlepsze życzenia do wszystkich czytających ten artykuł, bez względu na płeć.
Świętować można nie tylko bycie, ale i rozpoczęcie wiosny. I to nawet dzień po dniu – astrologiczne i kalendarzowe. W tym roku ta pora roku okazała się, przynajmniej na początku, bardzo łaskawa. Promienie słońca głaskały nasze wygłodniałe witamy D ciała, wiatr zrobił się mniej szalony, a deszcz stwierdził, że nie będzie tworzył z nimi trójkąta miłosnego. To był czas, gdy nasze nogi przypomniały sobie, co oznacza komenda „chodźmy na spacer”, a niektóre nosy i oczy zrozumiały na nowo, że nie wszystkie pyłki są ich sprzymierzeńcami.
Tylko ta zmiana czasu? Żeby tak zwykłym ludziom zabrać godzinę snu? Nieludzkie to okrutnie!
Zjeść kiełbaskę wege czy mięsną? Oto jest pytanie
Wraz z nową porą roku nadeszły również stare dylematy. Na ringu, po prawej stronie mięsożercy, po lewej wegetarianie i weganie. Obiekt sporu – nazewnictwo. Sędzia – Unia Europejska. Werdykt? Niezadowalający nikogo.
Unia Europejska postanowiła bowiem wprowadzić ograniczenie nazewnictwa i zakazała używania aż 31 nazw związanych z mięsem dla produktów roślinnych, takich jak m.in. stek, bekon czy wołowina. W tym momencie najprawdopodobniej mięsożercy uśmiechają się, zacierając ręce, że nigdy nie pomylą się, kupując produkt z podpisem „kurczak vege”, a wegetarianie wzruszą lekko ramionami, gdyż wciąż mogą używać nazw form produktów jak kiełbasa, nuggetsy czy burger. Zgroza? Być może. Ale to konflikt dwóch stron, którego przebieg ciekawie obserwuje się zwłaszcza w sekcjach komentarzy pod artykułami czy rolkami. A może po prostu by tak nikomu nie zaglądać do talerzy i poglądów i zrozumieć, że jesteśmy różni? Tak niewiele, a jednak tak wiele.
Powrót do dzieciństwa – kolory czy ich brak?
Saga przygód o Harrym Potterze jest treściowo ograniczona. Natomiast pod kątem wykorzystanych w filmach wątków zdecydowanie drzemie w niej jeszcze wiele potencjału. Wie to każdy kryptoczarodziej, który wspomina wszystkie wydarzenia, literki i zapach papieru wydawnictwa z chłopcem w okrągłych okularach na okładce. Sława Harrego nie maleje – być może to zasługa jego zwycięstwa nad Voldemortem, a może po prostu świetnego marketingu. Tak czy inaczej, jeszcze w tym roku na HBO pojawi się serial, z zupełnie nową obsadą, rozwiniętą fabułą i świeżymi emocjami. A tych nie brakuje już od samego początku. Od pytań „po co to komu” i „dlaczego psia krew Severus Snape jest czarnoskóry”, aż po brak wiary w szczęście, że na nowo będziemy mogli pójść do Hogwartu, przeżyć drugą młodość i ponownie odkryć w Harrym Potterze magię, która wielu z nas ukształtowała. Niedawno również światło dzienne ujrzał zwiastun.
To krótkie wideo także podzieliło odbiorców. Kolory w filmie jednych przytłaczają, innym nadają bajkowości. Bohaterowie – już nie ci sami, a sceneria jakby podobna, ale jednak inna. Co nie zmienia faktu, że wielu fanów serii, w tym jedna z nas, zamierza obejrzeć serial z wypiekami na twarzy, aby sprawdzić jak wygląda efekt końcowy. Wszak nie zawsze kolejne podejście do czegoś musi być gorsze.
Skoro już o powrotach mowa, dokładnie 20 rocznicę emisji pierwszego odcinka, obchodził również serial Hannah Montana. Z tej okazji fani na całym świecie kupowali peruki i spotykali się, aby wspólnie obejrzeć odcinek specjalny serii o gwieździe pop z podwójnym życiem. Jedni zawiedzeni, inni ze łzami w oczach obserwowali zmiany, jakie nastąpiły u Miley Cyrus, wcielającej się w główną bohaterkę. A to wszystko zostało doprawione nostalgicznym utworem przypominającym wielu o tym, że wciąż drzemie w nas nasza młodsza wersja samych siebie. I czasami po prostu warto ją na nowo obudzić.
Nagrody spodziewane i niespodziewane
Oscary 2026 zostały rozdane i jednocześnie stały się jednym z największych wydarzeń reklamowych roku, przyciągając 42 marki. Disney sprzedał wszystkie miejsca reklamowe, a cena 30-sekundowego spotu sięgnęła ponad 2 milionów dolarów, co pokazuje, jak bardzo wzrosła wartość dużych transmisji na żywo. Zamiast klasycznych reklam coraz częściej pojawiają się rozbudowane kampanie łączące telewizję, streaming i media społecznościowe w jedną spójną narrację. Oscary nadal przyciągają ogromną widownię, budzą emocje i są memogenne. Kogo bowiem nie bawi kolejna odsłona mimiki Leonardo DiCaprio?
Coś cenniejszego i sentymentalnego dostał natomiast nie tak dawno były gitarzysta i współkompozytor utworów zespołu Bon Jovi – Richie Sambora. Po ponad 40 latach, do artysty wróciła gitara elektryczna Gibson Explorer z 1976 roku, na której grał już jako nastolatek. Została ona skradziona w 1985 roku, podczas jednej z tras koncertowych. Gdy po tylu latach Richie ponownie chwycił ją w dłonie, zagrał na niej kilka chwytów i od razu wiedział, że to właśnie ten instrument, który był przez niego dopieszczany i customizowany.
Co robi z nami muzyka?
Chociaż zespół Bon Jovi od dawna cieszy się międzynarodową sławą, rynek muzyczny wciąż kryje wiele nieodkrytych talentów. Unknown Band to aplikacja, która co prawda nie miała swojej premiery w marcu, ale właśnie wtedy wciągnęła nas na całego. Oprócz tego, że pomaga odnaleźć artystów, niekoniecznie znanych szerszej publiczności, to mamy możliwość oceny muzyki, a nie całej otoczki dookoła niej. Najłatwiej byłoby powiedzieć, że Unknown Band to mystery box dla słuchaczy znudzonych mainstreamem.
Jak to działa? Po wejściu w aplikację użytkownik wybiera gatunki muzyczne, a także nastroje, jakie lubi odczuwać w trakcie słuchania utworów. Aplikacja natomiast podsuwa piosenki bez podania tytułu i artysty, które możemy ocenić po wysłuchaniu kilkunastu sekund i dowiedzieć się co to za utwór oraz kim jest wykonawca. To trochę tak, jakby „Must Be The Music” miało dziecko z „The Voice of Poland” – słyszysz, oceniasz, ale nie widzisz kto stoi za Twoimi plecami. I tylko w rękach słuchacza jest to, czy da szansę utworom. My tym sposobem kilkukrotnie trafiłyśmy na twórczość Franka Inferno, którego serdecznie polecamy.
Marzec też obfitował w wiele muzycznych nowości. Nas szczególnie poruszyły trzy, które rozkruszyły nas na kawałki, opuściły szczęki naprawdę nisko i potem jeszcze chwilę zastanawiałyśmy się, jak na nowo poskładać swoja wrażliwość.
Pierwszym z tych utworów jest „Tak ma być” od Igora Herbuta, który ponownie udowadnia, że serce do muzyki da się usłyszeć zawsze. Każdy kolejny wers zatrzymuje krążenie krwi, powoduje dreszcze. Dźwięki sprawiają, że człowiek zaczyna odczuwać czegoś nieopisanego, a głos i barwa Artysty, doskonale zwiększa doświadczenie bycia człowiekiem i pozwala zrozumieć, że czasami zapominamy o zdaniu „Nic co ludzkie nie jest mi obce”.
Piotr Paduszyński i Tomasz Mreńca tworzą duet, którego kompozycja „Gravity Ends Here” otwiera drzwi do głębszych doznań. Ich muzyka nadaje rzeczywistości nowy wymiar. Pełen tajemnicy i subtelnej intensywności. Ciało jednocześnie się odpręża i napina, jakby reagowało na coś trudnego do uchwycenia słowami. A jeśli ktoś uważa, że współczesna muzyka nie potrafi już poruszać i zapierać tchu, najwyraźniej nie dotarł jeszcze do uniwersum tych dwóch Artystów.
Kiedy ostatnio zastanowiliście się nad tym, czego nie lubicie, próbowaliście po prostu zrozumieć siebie i pobyć ze sobą? Karolina Linowska w najnowszym singlu „Klękaj” sprzeciwia się pewnym konwenansom, pokazując, że każdy z nas ma w sobie demony. I z jednej strony one prowokują, a z drugiej wywołują w nas wyrzuty sumienia. My sami zaś musimy postanowić się, jakie decyzje i jaką wersję siebie wybrać. Cała twórczość Karoliny to bombonierka o różnych smakach, ale ten utwór to zdecydowanie, jak do tej pory, jedna z naszych ulubionych czekoladek.
Koniec pewnej epoki
Niektóre odejścia robią na nas wrażenia, kończą pewną epokę i pozostawiają pustkę. W literaturze pustkę pozostawił z pewnością Wiesław Myśliwski. Absolutny nadczłowiek w kwestii refleksji, słów i umiejętności władania nimi. Myśliwski nie tylko starał się rozumieć drugiego człowieka, życie, ale pokazywał jego prostotę i skomplikowanie jednocześnie. W jego opowieściach była cisza wsi, ciężar pamięci, kruchość relacji i niezwykła pasja codzienności. Odkrywał w ludziach wszystkie, najmniejsze piksele duszy – te jasne i te naprawdę mroczne. Jego śmierć to nie tylko odejście wybitnego pisarza. To utrata kogoś, kto przypominał nam, że każdy człowiek ma swoją historię i nie możemy nikogo oceniać, nie znając kontekstu.
Inny rodzaj pożegnania miał miejsce w świecie sportu. Swoją karierę zakończył bowiem Kamil Stoch. W marcu oddał on swój ostatni skok i zapewne rozkruszył tym serca każdemu, kto kibicował mu od najmłodszych lat.
Marzec pełen kolorów
Mozaika kolorystyczna i trochę pogodowa, wszak „w marcu, jak w garncu”. Co prawda to powiedzenie tyczy się pogody, jednak można byłoby je też odnieść do wydarzeń, jakie miały miejsce. Ten miesiąc przyniósł wiele radości, powrotów do dzieciństwa, wzruszeń i poruszeń, pytań i odpowiedzi. Dał nam odtworzyć marzenia o liście z Hogwartu czy odwiedzenia domu Miley w Malibu. Dzięki temu mogliśmy poczuć się jak Richie Sambora i wrócić wspomnieniami do najlepszych lat młodzieńczych. I chociaż nie zabrakło domknięć pewnych etapów życia, momentów zadumy, marzec zdecydowanie nauczył nas jak zobaczyć kolor nawet tam, gdzie na pierwszy rzut oka go nie widać.